Έξοδος από τη φτώχεια.

1 Παρουσίαση δεδομένων

Διαβάζω σε διάφορα σημεία την τοποθέτηση: - Οι μετανάστες είναι μικρό ποσοστό, ας τους αφήσουμε να μπουν.

Λοιπόν, αυτή η τοποθέτηση έχει τα εξής προβλήματα: (1) Αγνοεί το ότι οι μετανάστες δεν είναι Βαλκάνιοι, με τους οποίους συζούσαμε υπό οθωμανική ομπρέλα για 20 γενιές. Είναι άνθρωποι με τους οποίους μάς χωρίζει τεράστιο πολιτισμικό χάσμα, άρα το πιθανότερο είναι αυτό το μικρό (?) ποσοστό να γκετοποιηθεί και ν’ αντισταθεί στην ενσωμάτωση με τον υπόλοιπο πληθυσμό. (2) Αντιμετωπίζει ως στατικό και παγιωμένο νούμερο μια μεταβλητή ποσότητα: - Ένα ποσοστό ανθρώπων δεν μένει στατικό. Με λίγο ψάξιμο μπορεί να δει κανείς πως οι άνθρωποι αυτοί έρχονται από χώρες με 3πλάσιο ρυθμό γεννήσεων από τον ελληνικό. Συνεπώς, κάτι που σήμερα είναι πχ 2%, αύριο θα είναι 4%. - Δεν μιλάμε για ΕΝΑ ποσό ανθρώπων και τέλος, αλλά για ένα ποσό που έρχεται τώρα, άλλο ένα που έρχεται αύριο, άλλο ένα μεθαύριο κτλ. Ήτοι ένας επιπλέον λόγος το σημερινό 2% να γίνει 4% αύριο. (3) Το ότι μιλάμε αυτή τη στιγμή για λίγα άτομα, έχει να κάνει με το γεγονός ότι η είσοδος ΔΕΝ ήταν ελεύθερη. Η ροή είναι μικρή, διότι η κάνουλα είναι κλειστή. Αν ανοίξεις τη βρύση, θα τρέξει περισσότερο νερό. Βου+α=βα.

Προσωπικά δεν έχω απάντηση: - Αφενός ο ανθρωπισμός μου δεν μού επιτρέπει να πνίγω ανθρώπους. - Αφετέρου, πάλι ο ανθρωπισμός μου δεν μού επιτρέπει να δεχτώ ότι η Ελλάδα θα πρέπει να επωμιστεί τις ευθύνες των ισχυρών κρατών που έσπειραν πολέμους, φτώχεια και κλιματική κρίση.

Το δυστύχημα είναι πως δεν μπορείς να επιλέξεις το ένα, χωρίς να απο-επιλέξεις το άλλο. Αν θες η Χώρα να ελέγχει αυτή τα σύνορά της κι όχι οι δουλέμποροι, τότε αυτά θα πρέπει να φυλάσσονται. Κι όταν λέμε «φυλάσσονται», εννοούμε αποτροπή κι όχι παρκολούθηση ή διευκόλυνση.